Milan Milovanović. Autoportret

Izvor: Wikipedia

Po dolasku u Beograd gde je bio jedan od najobrazovanijih slikara, dobio je zadatak od Ministarstva inostranih poslova da prouči srpske manastire u Srbiji, Makedoniji i Svetoj gori i beleži u slici i crtežu srpske srednjovekovne spomenike. Obilazio je manastire, a mediteranska priroda je kod njega probudila interes za slike prirode sa puno svetlosti. Njegova slika "Most cara Dušana u Skoplju" se ubraja zajedno sa "Dereglijama na Savi" Nadežde Petrović i "Tašmajdanom" Mališe Glišića, u prve primere impresionističkog slikarstva u Srbiji.

U toku Prvog svetskog rata bio je u srpskoj vojsci i radi uglavnom slike dokumentarnog karaktera sa ratnom tematikom i portrete srpskih vojnika i oficira. Nakon teške bolesti 1915. godine upućen je na oporavak u Italiju gde ga mediteranski pejzaži ponovo vraćaju impresionizmu. U tom periodu boravi na Kapriju, u Rimu, južnoj Francuskoj i Dubrovniku. Slike nastale u tom razdoblju smatraju se najboljim slikama srpskog impresionizma. Pri štabu Vrhovne komande beleži prizore iz vojničkog života tokom Balkanskih i Prvog svetskog rata.

Jedan je od osnivača Srpskog umetničkog udruženja (1908) i član Lade i grupe Medulić.

Kao likovni pedagog bavio se vaspitanjem generacija mladih slikara od 1912. do 1933. godine na Kraljevskoj umetničkoj školi u Beogradu. Bavio se i restauracijom fresaka i ikonostasa a povremeno i likovnom kritikom. Beogradska opština ga je januara 1944. nagradila prvom poveljom i svetosavskom nagradom.

Milan Milovanović. Most cara Dušana u Skoplju. 1907.

Izvor: Muzej savremene umetnosti

Bio je oženjen Olgom Mišić (1886-1977), kćerkom vojvode Živojina Mišića.

Izvor: Wikipedia